De rechten van het kind behoren ook tot het werkterrein van de federale Ombudsman. Dat blijkt overduidelijk uit zijn recente tussentijds verslag dat gewijd is aan de weigering van opvang van minderjarigen die illegaal in ons land verblijven en dat hij eind september neergelegd heeft in het Parlement.
Het verslag wijst erop dat België tekortschiet in de bescherming van deze kinderen en baseert zich hiervoor op nationale en internationale wetgeving, waaronder het Kinderrechtenverdrag.

Het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind is aangenomen door de Algemene vergadering van de Verenigde Naties op 20 november 1989 en is het internationale verdrag dat door het grootste aantal landen werd geratificeerd.

Het Verdrag erkent het kind als een kwetsbare persoon, die een bijzondere bescherming verdient en recht heeft op ondermeer goed en gratis basisonderwijs, een goede en bereikbare gezondheidszorg en een aanvaardbare levensstandaard.

De grote vernieuwing in het verdrag is echter de invoering van de participatie: kinderen hebben recht op deelname aan de samenleving. Zo hebben ze het recht op vrije meningsuiting, mogen ze vrij informatie verzamelen, mogen ze meebeslissen over zaken die hen aangaan, …

In België trad het verdrag in werking in 1992 en gaf aanleiding tot belangrijke nieuwe wetgeving en de oprichting van een aantal nieuwe instellingen. Zo hebben de Vlaamse Kinderrechtencommissaris en zijn Franstalige tegenhanger, de Délégué général de la Communauté française aux droits de l’enfant, de opdracht om te waken over de belangen en de rechten van het kind. In dat opzicht zijn ze bevoorrechte partners van de federale Ombudsman wanneer die situaties onderzoekt waarin de federale overheid de rechten van het kind niet eerbiedigt. Kinderrechten hebben lak aan staatsstructuren.